وابستگی بیش از حد کودک به والدین

چرا هر جا که می روم، کودکم نیز همراه من می آید؟

وقتی در خانه هستید، کودکتان دوست دارد همیشه در کناران باشد. البته بچه ها در این موضوع نیز با هم تفاوت دارند، ولی معمولا بچه های یک سال و نیم تا سه ساله دوست دارند مشغول هر کاری که هستند، پدر یا مادرشان در کنار آنها باشد.

بچه های کوچک دوست دارند که همیشه در کنار پدر و مادرشان باشند. مادرها خوب می دانند که اگر در کنار فرزندشان بخوابند و او را نوازش کنند، او راحت تر به خواب می رود. معمولا بچه ها راحت نمی خوابند ولی وقتی مادرشان در کنار آنها باشد، احساس آرامش می کنند و راحت به خواب می روند.

تمایل کودک برای بودن در کنار پدر و مادرش کاملا طبیعی است و جزئی از مراحل رشد کودک محسوب می شود. وقتی کودکان بزرگ تر می شوند و می فهمند که والدینشان همیشه در کنار آنها هستند و از آنها مراقبت می کنند، حتی اگر نتوانند آنها را ببینند. وقتی بچه ها می فهمند که اگر پدر یا مادرشان جایی بروند دوباره برمی گردند، بیشتر احساس امنیت و آرامش می کنند. و زمانی که بچه ها احساس آرامش و امنیت کنند می توانند از والدینشان جدا شوند و همیشه به آنها نچسبند.

البته برای والدینی که دوست دارند زودتر از فرزندشان جدا شوند و سراغ کارهای خودشان بروند، تحمل این شرایط کمی سخت است. مادری که می بیند کودکش حتی یک لحظه حاضر نیست از او جدا شود و چشم از او بردارد، خسنه می شود. چنین کودکانی وقتی بیرون از خانه می روند و یا با غریبه ها برخورد می کنند از آنها می ترسند.

کودکی که چهار دست و پا راه می رود، به سمت پدر و مادرش می رود تا آنها او را بغل کنند. چنین کودکی وقتی صدای پدر یا مادرش را می شنود، به سمت آنها می رود. کمی که بزرگتر شد، اسباب بازی های خودش را نیز به دنبال خودش می کشاند تا پیش پدر یا مادرش برود. در حدود سن چهار تا شش سالگی نیز حتی اگر کودک به مهد کودک هم برود، باز ترجیح می دهد که در کنار پدر و مادرش باشد. بچه ها نیز دوست دارند که مثل بزرگ ترها در جمع دیگران- به خصوص در کنار والدینشان باشند.

وقتی فرزندتان دوست دارد در کنار شما باشد، سعی کنید او را درک کنید و به این نیاز طبیعی فرزرندتان پاسخ مثبتی بدهید. این مسئله در روند رشد فرزنتان کاملا طبیعی است. وقتی خسته می شوید و دوست دارید مدتی تنها باشید، سعی کنید کودکتان را با وسایلی مثل کتاب و اسباب بازی های مورد علاقه اش سرگرم کنید. شما همچنین می توانید کودکتان را با هم بازی هایش سرگرم کنید. هم سن و سالان کودکتان می توانند هم بازی های خوبی برای آن ها باشند، وقتی کودکتان بزرگ تر شد به حدی که می توانست به تنهایی و بدون نظارت شما با دوستانش بازی کند، می توانید به او اجازه این کار را بدهید و خودتان استراحت کنید.

وقتی میهمانی به خانه شما می آید، فرزندتان سعی می کند بیشتر توجه شما را به خودش جلب کند. بنابر این باید او را مشغول کنید، مثلا از او بخواهید که برای میهمانتان نقاشی بکشد،بااین که چند تااز اسباب بازی های مورد علاقه اش را به او بدهید تا نزدیک شما بنشیند و بازی کند. البته این روش ها خوب هستند ولی با این وجود نباید انتظار داشته باشید که کودکتان تنها بماند و به شما کاری نداشته باشد.

اگر شما کودکتان را تنها بگذارید، او نق نق می کند و پر توقع می شود و مدام بهانه گیری می کند، ولی وقتی برایتان میهمان می آیدو شما در کنار فرزندتان هستید و گاهی هم به او توجه می کنید راحت تر می توانید به میهمانتان هم برسید و با او گپی بزنید.

به تدریج وقتی کودکتان بزرگ تر شود و به مدرسه برود، ترجیح می دهد با دوستان خودش یا تنهایی در اتاق خودش بازی کند تا اینکه پیش شما بماند. مادری به من می گفت که فرزندش قبل از رفتن به مدرسه همیشه به او چسبیده بود ولی اکنون که به مدرسه می رود، او آرزو می کند که ای کاش کمی فرزندش در کنار او بود.

برگرفته از راهنمای کامل تربیت کودک از تولد تا ۵ سالگی . نویسنده رابین گلدستاین . انتشارات ارمفان گیلار

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شد.خانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*